~Pone's blog~

iPhone Service @ Lao

2009-11-10T07:06:00.000-08:00

Hi everybody

ME SHOP is shop in laos we service every Apple product and iPhone
we sell, fix, unlock and download content to you iPhone
we sell Apple product and software

if you live in laos and your Apple product have problem just think of ME SHOP

contact us +85620 7709642

Lao Keyboard for iPhone 2.XX

2009-02-17T12:21:00.000-08:00

ແຕນ ແຕນ່ ແຕ້ນ-- ແປ້ນພິມລາວສຳລັບ iPhone Version 2.XX ຂື້ນໄປ
ໃນທີ່ສຸດການພິມພາສາລາວຢູ່ iPhone ກໍ່ກັບມາອີກຄັ້ງ ຫລັງຈາກທີ່ຢຸດພັດທະນາໄປດົນຍ້ອນ code ມັນສັບສົນຫລາຍ

ຍັງບໍ່ງາມປານໃດເພາະເປັນເວີຊັນ 0.1
ຂັ້ນຕອນກະບໍ່ມີຫຍັງຫລາຍ ດາວໂຫລດໂປຣແກຣມ iKeyEx ຈາກ Cydia
(ຕ້ອງ ver ໃຫມ່ກວ່າຫລືເທົ່າ 0.1-4)ແລ້ວກໍ່ Copy File ໄປໃສ່ບອນນີ້

Library/iKeyEx/Keyboards/

Download

ຕ້ອງຂອບໃຈທ່ານ KennyTM~ ທີ່ເຮັດໂປຣແກຣມ iKeyEx ຂື້ນມາແລະເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ກັບມາພິມໃຊ້ພາສາລາວຢູ່ iPhone ໄດ້ອີກຄັ້ງ

ຂອບໃຈທຸກທ່ານ ຂໍໃຫ້ມີປະໂຫຍດກັບທຸກທ່ານ
ຖ້າຢາກໄດ້ອຸປະກອນ iPhone ງກໍ່ໄປຫາເຮົາໄດ້ເດີຢູ່ ME SHOP ສີ່ແຍກໄຟແດງວັດອິນແປງ ອິອິ ຂໍໂຄສະນາຫນ່ອຍໜື່ງ

update!

2008-10-05T10:25:00.001-07:00

Don't update so long time so miss my blog!!

I got so many think to tell about my self! That cool!

I think it will help all of you too!!

Miss You my Blog!! lol

ບໍ່ໄດ້ມາອັບເດດດົນແລ້ວຄິດຫອດບຣ໊ອກຂ້ອຍເດ້!!

ຂ້ອຍມີຫລາຍໆເລື້ອງຈະມາເລົ່າສູ່ຟັງ! ມີແຕ່ແນວຄັກໆ!

ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນຄືສິຊ່ວຍທຸກຄົນໄດ້ບໍ່ຫລາຍກໍ່ໜ້ອຍ!!

ຄິດຫອດເດບຣ໊ອກຂ້ອຍ!! 555

ເຫງົານໍ້

2008-01-29T08:00:00.000-08:00

ບໍ່ມີຫຍັງຫລາຍ ຢູ່ຄົນດຽວດົນຫລາຍມັນກໍ່ເລີຍເຫງົາ

ບາງເທື່ອຄົນເຮົາມັນກໍຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈກັບສິ່ງທີ່ໂຕເອງມີ

ຢູ່ກັບຄອບຄົວ ພໍ່ ແມ່ ມີຄວາມສຸກຢູ່ດີໆກໍ່ຢາກໄປແບ່ງປັນຄວາມຮັກໃຫ້ຄົນອື່ນ...

ຫລື

ຄົນເຮົາອອກແບບມາເພື່່ອໃຫ້ຊອກຫາອີກຄົນຫນື່ງ ເຊີ່ງເຮົາກໍ່ບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຄົນໆນັ້ນມີຕົວຕົນບໍ່

ບາງເທື່ອກໍ່ອິດສາຄົນທີ່ເຂ້ົາເຈົ້າມີຄູ່

ປານໃດເຮົາຈະມີນຳເພີ່ນນໍ້...

ຈົມໆໆໆ... ແລ້ວກໍ່ຈົມ

ເຖິງຈະມີຄົນໃຫ້ຮູ້ຈັກຕອນນີ້ກໍ່ບໍ່ມີເວລາໄປດູແລເຂົາດອກ

ຈັກສິຈົມໄປເຮັດຫຍັງ

ກັບມາຢູ່ຄົນດຽວຮຽນຮູ້ກັບຄວາມເຫງົາຫັ້ນ

ຍັງສິດີກວ່າ....

....ເຫງົາ...

......

ພາສາລາວ iPhone

2008-01-01T10:44:00.000-08:00

ພາສາລາວຢູ່ iPhone ຫລັງຈາກພັດທະນາ version ທຳອິດ 1.05b ທີ່ຍັງມີກຳຫນົດເວລາໃນການໃຊ້

ມາຮອດມື້ນີ້ກໍ່່ໄດ້ພັດທະນາ version ໃຫມ່່ເປັນ 1.0 ທີ່ບໍ່ມີວັນຫມົດອາຍຸໃຊ້ໄດ້ຕະຫລອດ

Happy New Year!!

2008-01-01T10:00:00.000-08:00

Happy new Year 2008

ຂໍໃຫ້ມີແຕ່ຄວາມສຸກຄວາມຈະເລີນໃນປີໃຫມ່ນີ້

First iPhone unlock in Laos ( 11-9-07 )

2007-09-10T13:40:00.000-07:00

HAhah! after 3 days to unlock it......

that make me not upset...

All every future work..

call, sms, youtoub...

Oh my God....

What i have to say...

HAHAHAHA!!!

And i wannt to say

thanks my dad,mom who alway be with me and help to open iphone cover...

thanks all of u guy in www.pdamobiz.com

thanks iphone owner for trust me...

........

My iMac's Gallery (23-08-07)

2007-08-29T12:53:00.000-07:00

~ Nothing much just my iMac ~

Open box.... ^^

Ah~~~

Lovely~~

Keybored really cool..

back and thin

So beautifulllll... ahhhh

An Ann Annn

iMac with Macbook
~We are mac family~

HAHAHA!!
So HAPPY....
My Mac life.. ^^

New iMac ^^ (22-08-07)

2007-08-23T08:16:00.000-07:00

hahaha... i've got it already..^^
so happy now ...
but don't unbox it yet because i'm still @ bangkok..
really want to open that but -_- ....

image will update as soon as I back home Lao..

Welcome back my Xbox360!! (09-08-08)

2007-08-10T10:08:00.000-07:00

ຫຼັງຈາກເພໄປຫຼາຍມື້ໃນທີ່ສຸດນ້ອງເອັກສຸດທີ່ຮັກກໍ່ກັບມາອີກຄັ້ງ...
ດ້ວຍການຮ່ວມມືກັນຂອງສອງພໍ່ລູກ ທີ່ມັນໃຈໃນຝີມືວ່າຈະຊຸບຊີວິດນ້ອງເອັກກັບມາໄດ້.... ^^
ແລະມັນກໍ່ເປັນໄປຕາມທີ່ຄິດ.. ເຮົາກໍ່ສາມາດແປງມັນໃຫ້ກັບມາຂຽວໄດ້ອີກຄັ້ງ

Mighty Mouse (02-08-07)

2007-08-03T00:26:00.000-07:00

ໄດ້ຂອງຫຼີ້ນໃໝ່ມາອີກແລ້ວ.. ຊິວ່າແມ່ນຂອງຫຼິ້ນກໍ່ບໍ່ແມ່ນເພາະມັນແມ່ນເມົ້າໃໝ່ ^^

New toy is arrive.. but can't tell that is toy because is new mouse ^^

ແລະມັນກໍ່ບໍ່ແມ່ນເມົ້າທຳມະດາ.. ນີ້ແມ່ນເມົ້າຂອງ Apple ...
but it's normal mouse.. This mouse from Apple ...

Mighty Mouse ມີດີໄຊທີ່ບໍ່ຄືເມົ້າທົ່ວໄປຕາມທ້ອງຕະຫຼາດ ດ້ວຍດີໄຊທີ່ລຽບງ່າຍຈິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນໂດດເດັ່ນ!

ການນຳໃຊ້ກໍ່ເປັນໄປໄດ້ດ້ວຍດີ.. connect ກັບ Macbook ແມ່ນສະບາຍຫຼາຍ..

ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ເອົາໄປລອງກັບ PC ທຳມະດາເບິ່ງກໍ່ປະກົດວ່າໃຊ້ໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດທີ່ຈະກຳນົດປຸ່ມໄດ້ເໝືອນຢູ່ໃນ Mac

Mighty Mouse have a deffernt design from a simple mouse, it has a simple design but so out standing!

The way to use it good.. Connect with Macbook that so easy..

After that I try to use with simple PC that also work too but can't set any controle like in Mac

ສຸດທ້າຍກໍ່ເອົາຮູບນ້ອງ iPhone ມາໃຫ້ເບິ່ງ

End with lovely iPhone

ເຈົ້າຂອງເຂົາເຮັດຫຍັງມາບຸ ມັນເປີດບໍ່ຂື້ນກໍ່ເລີຍເອົາມາໃຫ້ເຮົາເບີ່ງໃຫ້
ຫລັງຈາກງົມໄປງົມມາດົນເຕີບກໍ່ເປີດໄດ້... ສັນນິຖານວ່າໜ້າຈະເປັນຍ້ອນ Virus ໃນ Window

I don't know what happen with that but screen didn't show any thing

after try to fix that a bit time that back to life... I think it happen becaus virus in window

Get Adsense,,, ^^ ( 02-08-07 )

2007-08-02T02:16:00.000-07:00

ຫຼັງຈາກສະມັກ Adsense ໃໝ່ອີກເທື່ອໜື່ງ (ເທື່ອກ່ອນເອົາເວັບລາວໄປສະມັກເລີຍບໍ່ໄດ້ -_-) ໂດຍການເອົາບລ໋ອກໃໝ່ທີ່ກ່ຽວກັບຜົນງານໂຕເອງໄປສະມັກ http://me-design.blogspot.com/ ມາຮ້ອດມື້ນີ້ກໍ່ໄດ້ຮັບ mail ຈາກ google ວ່າຂະເຈົ້າຍອມຮັບແລ້ວ ^^
ດີໃຈ! ກະເລີຍມານັ່ງອັບບລ໋ອກແຕ່ເຊົ້າ...
ຕໍ່ໄປກະຄົງຈະຕ້ອງເຮັດໃຫ້ ບລ໋ອກເປັນທີ່ຮູ້ຈັກລະກະມີຄົນເຂົ້າມາອ່ານຫຼາຍຯ.... ^^

After sign up Adsenes again (last time register with lao web so it can't -_-)

by use new blog that talk about my potfolio to register http://me-design.blogspot.com/ at moment that recive mail from google that they accept ^^

Well! so I'm update blog in the morning...

from this I have to promote my blog to let many people come to read... ^^

Good story,, ບົດຄວາມດີຯທີ່ຢາກໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ອ່ານ.. (28-07-07)

2007-07-29T07:09:00.000-07:00

ถอดความโดย : กิตติ สิงหาปัด

" ผมรู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้มาร่วมในพิธีรับปริญญาของมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของโลกกับพวกท่านในวันนี้ ความจริงที่คนรู้กันทั่วไปก็คือ ผมไม่จบปริญญาครับ จะว่าไปแล้วการมาที่นี่ในวันนี้ถือว่าทำให้ผมได้อยู่ใกล้กับคำว่าได้ปริญญามากที่สุด วันนี้ผมอยากจะบอกเล่าเรื่องราวในชีวิตผมให้ฟัง สามเรื่อง เป็นแค่เรื่องของชีวิตผมเองเท่านั้นจริง ๆ นะครับ ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

เรื่องแรก

... เป็นเรื่องของการมองเส้นทางเดินของชีวิตที่ผ่านมา ซึ่งมันเป็นคล้าย ๆ การต่อเชื่อมจุดให้เป็น รูปร่าง ผมดรอปจากมหาวิทยาลัย Reed หลังจากเข้าเรียนได้เพียง 6 เดือน แต่ก็ยังเตร็ดเตร่อยู่ในมหาวิทยาลัย อีก 18 เดือน ก่อนที่จะออกมาจริง ๆ ถามว่าทำไมผมถึงดรอป บางทีเรื่องนี้อาจจะเริ่มมาตั้งแต่ผมยังไม่เกิดด้วย ซ้ำไป แม่ของผมเป็นสาวรุ่นที่เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยและไม่ได้แต่งงาน เธอตั้งใจว่าจะยกผมให้คนที่ต้องการเด็กรับไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม เธอมีเงื่อนไขในใจที่ค่อนข้างแรงกล้าว่า จะยกผมให้กับคู่สามีภรรยาที่ต้องจบมหาวิทยาลัยเท่านั้น ตอนแรกผู้ที่จะรับผมไปอุปการะนั้นเป็นคู่ของทนายความกับภรรยา แต่ปรากฏว่าตอนผมคลอดนั้น ทั้งสองก็เกิดเปลี่ยนใจกะทันหันว่าอยากได้เด็กผู้หญิง ผมก็เลยมาเป็นลูกของพ่อแม่ผมในขณะนี้ ตอนนั้นท่านทั้งสองอยู่ในรายชื่อถัดไปที่ต้องการรับเด็กไปเลี้ยง พอคู่ของทนายปฏิเสธ ก็เลยมาถึงคิวของท่าน แต่ปัญหาก็คือ..พ่อแม่ผมไม่ได้จบมหาวิทยาลัยในหนแรก แม่ผมจึงไม่ยอม แต่สุดท้ายก็ยอมเพราะพ่อแม่ผมให้ สัญญาว่าจะส่งผมเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อผมโตขึ้นอย่างแน่นอน

17 ปีต่อมาผมก็ได้เข้ามหาวิทยาลัยจริง ๆ แต่ผมดันไปเลือกมหาวิทยาลัยที่ค่าเทอมแพงพอ ๆ กับ ที่นี่ ด้วยเงินเก็บของพ่อแม่ผมซึ่งท่านก็เป็น คนระดับทำงานธรรมดา หมดไปกับค่าเทอมของผม หกเดือนในมหาวิทยาลัยผมมองไม่เห็นว่า มันจะคุ้มกับค่าเล่าเรียนยังไง ผมไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี และมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ให้ทางออกกับผม ผมใช้เงินที่พ่อแม่สะสมมาทั้งชีวิตหมดไปในหกเดือนที่ Reed

ในที่สุดผมตัดสินใจดรอปโดยมั่นใจว่าทุกอย่างจะดีขึ้น จริง ๆ ตอนนั้นผมก็ค่อนข้างกลัว แต่เมื่อมองกลับไป การตัดสินใจดรอปเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตการดรอปทำให้ผมไม่ต้องเรียนวิชาบังคับที่ผมไม่ชอบ แต่ในขณะเดียวกันกลับทำให้ผมได้เข้าเรียนวิชาที่ผมสนใจ

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งหมดนะครับ ผมไม่มีหอพัก ต้องสิงในห้องของเพื่อน ผมต้องเก็บกระป๋องโค้กไปคืนที่ร้านเพื่อเอาเงินมัดจำกระป๋องละ 5 เซ็นต์ ไปซื้อข้าวประทังชีวิต และทุก ๆ วันอาทิตย์ผมต้องเดินข้ามเมืองถึง 7 ไมล์ เพื่อที่จะได้กินอาหารดี ๆ ซักมื้อที่โบสถ์พราหมณ์ และมีหลาย อย่างที่ผมอาจจะก้าวพลาดไปโดยบังเอิญเพราะความอยากรู้อยากเห็น หรือโดยสัญชาตญาณ ได้ให้บทเรียนที่มิอาจประเมินค่าได้กับผม ผมอยากจะยกตัวอย่างให้ฟังซักเรื่อง

มหาวิทยาลัย Reed ในตอนนั้นอาจจะเรียกได้ว่ามีคอร์สสอนการออกแบบตัวอักษร (calligraphy) ที่ดีที่สุดในอเมริกาก็ว่าได้ ป้ายหรือโปสเตอร์ ต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยจะถูกออกแบบอย่างสวยงาม ผมตัดสินใจเข้าเรียนวิชานี้ เนื่องจากไม่ต้องลงเรียนวิชาปกติ หลังจากดรอปไว้ ผมได้เรียนรู้ตัวอักษร serif และ sans serif ได้รู้เรื่องการจัดวางช่องไฟ การผสมผสานตัวอักษรขนาดต่าง ๆ กัน ให้งานออกมาดูดีที่สุด มันเป็นอะไรที่ บ่งบอกถึงความสวยงาม มีที่มาที่ไป และมีศิลปะแบบที่วิทยาศาสตร์ก็สอนเราไม่ได้ มันสุดยอดจริง ๆ

แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรในชีวิตผมเลย จนกระทั่งสิบปีต่อมาเมื่อเราออกแบบคอมพิวเตอร์ แมคอินทอชเครื่องแรก นั่นแหละวิชาที่เรียนตอนดรอปถึงช่วยได้จริง ๆ ทุกท่านคงเห็นเครื่องแมคฯ ที่มีตัวฟอนท์ที่สวยงาม นี่ถ้าผมไม่ได้ลงเรียนวิชาการออกแบบตัวอักษร (Calligraphy) ใน ตอนนั้นแล้ว เราก็คงไม่มีเครื่องแมคอย่างที่เราเห็นในวันนี้ และความจริงก็คือถ้าวินโดวส์ไม่ลอกเราในวันนั้น พีซีในยุคปัจจุบันก็จะไม่มีตัวฟอนท์อย่างนี้ก็ได้

ทั้งหมดเกิดขึ้นได้เพราะผมลงเรียนวิชาคัดลายมือครั้งนั้นทีเดียวจริง ๆ แน่นอนครับว่าเราคงไม่สามารถต่อเชื่อมจุดเป็นรูปร่างได้เมื่อผมอยู่ที่ Reed แต่เมื่อตอนสิบปีผ่านไปทุกอย่างก็เห็นได้ชัด

ผมขอย้ำอีกครั้งหนึ่งว่า

เราไม่สามารถต่อจุดให้เป็นรูปร่างได้โดยการมองไปข้างหน้า เราจะทำได้ก็ต่อเมื่อเรามองย้อนหลังไป (ถ้านึกไม่ออกให้ นึกถึงเวลาเราเชื่อมจุดเป็นรูปต่าง ๆ ถ้าเราเอากระดาษปิดจุดที่เราต่อมาแล้วเราจะต่อไปข้างหน้าไม่ถูก) ฉะนั้นขอให้เชื่อว่าจุดต่าง ๆ ที่ผ่านมา นั้นอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราในวันข้างหน้า เราต้องเชื่อในอะไรซักอย่างไม่ว่าจะเป็นความมุ่งมั่นตั้งใจ ชะตาชีวิตหรือกรรม อะไรก็ได้ วิธีคิดแบบนี้ไม่ทำให้ผมผิดหวังท้อแท้ แต่กลับสร้างสิ่งต่าง ๆ ให้เกิดขึ้นกับชีวิตผมมากมาย

เรื่องที่สอง

... ที่จะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับความรักและการสูญเสียครับ ผมโชคดีที่ได้พบกับสิ่งที่ผมรักที่จะทำตั้งแต่วัยหนุ่ม วอซ (Stephen Wozniak ผู้ร่วมก่อตั้ง Apple) กับผมเริ่มทำคอมพิวเตอร์แอปเปิลกันที่โรงรถของพ่อแม่ผมตอนผมอายุ 20 เราทำงานกันอย่างหนัก ภายใน ระยะเวลา 10 ปี แอปเปิลที่เริ่มจากเราสองคนในโรงรถเติบโตขึ้น มีสินทรัพย์ถึง 2,000 ล้านเหรียญ มีพนักงานกว่า 4,000 คน

เราเพิ่งสร้างคอมพิวเตอร์ที่ดีที่สุดคือ แมคอินทอช ตอนผมเพิ่งย่างสามสิบ แต่ผมกลับถูกไล่ออก หลายคนอาจสงสัยว่าผมถูกไล่ออกจากบริษัทที่ตัวเองก่อตั้งมาได้ยังไง คือเมื่อแอปเปิลเริ่มเข้าที่และเติบโต เราก็หาคนที่เราคิดว่าเก่งมาร่วมบริหาร แรกก็ไปได้ดี แต่พอซักพัก วิสัยทัศน์เราก็เริ่มไม่ตรงกันหนักเข้าก็กลายเป็นความขัดแย้ง และในที่สุดคณะกรรมการบริหารก็เลือกข้างเขา และผมก็เป็นฝ่ายต้องออกมา เป็นการออกที่คนรู้กันทั่วไปใหญ่โต สิ่งที่เป็นหัวใจในชีวิตของผมมลายหายไป ชีวิตผมเหมือนไม่เหลืออะไรเลย

ช่วงนั้นผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรอยู่หลายเดือน ผมรู้สึกว่าผมได้ปล่อยให้ความเป็นเจ้าของกิจการหลุดลอยไป ทั้ง ๆ ที่มีโอกาส ช่วงหลังผมได้พบกับDavid Packard (หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง HP) และ Bob Noyce (หนึ่งใน ผู้ร่วมก่อตั้ง Intel) เพื่อขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น คนทั่วไปมองว่านี่เป็นความ ล้มเหลวของผม จนผมคิดจะออกจากธุรกิจไอทีนี่แล้ว แต่แล้วผมก็รู้สึกว่าเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ ผมยังรักในสิ่งที่ผมทำ สิ่งที่เกิดขึ้นที่แอปเปิลไม่ได้ทำให้ความรักของผมกับคอมพิวเตอร์ลดลงแม้แต่น้อย ถึงผมจะถูกปฏิเสธ แต่ผมก็ยังรักมัน ผมจึงตัดสินใจเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง

ตอนนั้นผมอาจจะยังไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ถ้ามามองตอนนี้ การออกจากแอปเปิลกลับถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตของผมความรู้สึกหนักอึ้งที่แบกรับไว้ว่าเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ กลับถูกแทนที่ด้วยการที่ไม่มีอะไรต้องเสียจากการที่เป็นผู้ที่เริ่มต้นใหม่ ผมกลายเป็นคนที่จะไม่มั่นใจกับอะไรมากจนเกินไป และที่สำคัญ มันเป็นการปลดปล่อยตัวเองให้เข้าสู่ช่วงที่ถือว่ามีพลังสร้างสรรค์มากที่สุด

ช่วงหนึ่งของชีวิต ในช่วง 5 ปีหลังจากนั้นผมเริ่มทำบริษัทใหม่ชื่อ NeXT และอีกบริษัทหนึ่งคือ Pixar และพบรักกับหญิงสาวคนที่เป็นภรรยาผมตอนนี้ Pixar ได้ ผลิตหนังการ์ตูนแอนนิเมชั่นด้วยคอมพิวเตอร์เรื่องแรกของโลก คือ Toy Story และปัจจุบันนี้ Pixar ก็เป็นสตูดิโอที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด ในโลก และเหตุการณ์ซึ่งถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญอีกจุดหนึ่งก็มาถึง แอปเปิลซื้อกิจการ NeXT และผมก็กลับแอปเปิล และสิ่งที่ผมสร้างไว้ที่ NeXT ก็กลายมาเป็นหัวใจของแอปเปิลในยุคฟื้นฟู และผมก็ได้แต่งงานกับ Laurene "ผมค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นถ้าผมไม่ถูกไล่ออกจากแอปเปิล ถือว่าเป็นการให้ยาที่แรงสุด ๆ แต่ก็ถือว่าถูกกับคนไข้ บางที ชีวิตก็เล่นกับเราแรง แต่ขออย่าเสียความเชื่อมั่นศรัทธา ผมเชื่อว่าสิ่งที่ทำให้ผมก้าวหน้ามาถึงวันนี้ได้ ก็เพราะผมรักในสิ่งที่ผมทำ พวกคุณต้อง ค้นหาว่าคุณรักอะไร ความจริงมันก็คล้าย ๆ กับการหาแฟนซักคนนั่นแหละ จะว่าไปแล้วการทำงานนี่ถือเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตของเรา ทางเดียวที่จะทำให้เรามีความพึงพอใจสูงสุดก็คือ การได้ทำในสิ่งที่เราเชื่อว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ มีความหมาย และการที่จะทำให้การทำงานที่ยิ่งใหญ่ให้ประสบความสำเร็จก็คือ การรักในสิ่งที่ทำ
...ถ้าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ก็จงค้นหาต่อไป อย่าเพิ่งหยุด คุณจะรู้ได้ด้วยใจคุณเองเมื่อ คุณค้นพบมัน และมันจะทำให้เราดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นจงค้นหา ต่อไป

เรื่องที่สาม

... ที่จะเล่าให้ฟังวันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับความตาย เมื่อตอน อายุ 17 ผมอ่านเจอคำพูดของคน ๆหนึ่งพูดไว้ว่า "ถ้าคุณใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนกับเป็นวันสุดท้ายในชีวิตของคุณ สักวันคุณจะดีขึ้นแน่นอน" ผมประทับใจมาก และตลอด 30 ปีตั้งแต่นั้นมา ผมจะมองกระจกและถามตัวเอง ทุกเช้าว่า ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของผม ผมอยากทำอะไร และวันนี้จะทำอะไรบ้าง ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่คำตอบออกมาว่า ไม่รู้จะทำอะไรติดต่อกันหลายๆ วัน

ผมรู้ว่าผมต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างแล้วการระลึกอยู่เสมอว่าเราต้องตายเร็ว ๆ นี้เป็นอาวุธที่สำคัญที่สุด ที่ผมใช้ในยามต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญ ๆ ในชีวิต เพราะเกือบจะทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังต่าง ๆ จากคนภายนอก ความภาคภูมิใจ การกลัว การเสียหน้า หรือล้มเหลว ล้วนแต่ไม่เป็นสาระทั้งสิ้น เมื่อเราต้องเผชิญกับความตาย มันทำให้เรานึกถึงแต่สิ่งที่เป็นแก่น เป็นความสำคัญที่สุดเท่านั้น การระลึกว่า คุณกำลังจะตายเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะหลุดพ้นจากความคิดที่กลัวการสูญเสียอะไรบางอย่าง ชีวิตคุณมีแต่ตัวนี่ เพราะฉะนั้นก็ไม่มีเหตุอะไรที่ไม่เดินตามความฝันของตัวเอง

เมื่อปีที่แล้วผมไปตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง หมอทำสแกนผมราว เจ็ดโมงครึ่ง และเห็นชัดว่ามีก้อนเนื้อที่ ตับอ่อน ผมเองไม่รู้แม้กระทั่งว่าตับอ่อนคืออะไร หมอบอกว่าเท่าที่ดูแล้วค่อนข้างชัดเจนว่าเป็นมะเร็ชนิดที่ไม่มีทางรักษา และบอกว่าผมน่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน 3-6เดือน หมอแนะนำว่าให้กลับบ้านและจัดการอะไรต่าง ๆ ให้เรียบร้อย พูแบบชาวบ้านก็คือ หมอบอกให้ไปเตรียมตัวตายนั่นเอง มันหมายความว่าคุณต้องรีบคุยกับลูกในสิ่งที่คุณคิดว่าจะคุยในอีกสิบปีข้างหน้า หมายความว่าต้องเตรียมสิ่งต่าง ๆ ไว้ให้ครอบครัวเมื่อคุณต้องจากไป และหมายความความว่าคุณต้องลาโลกนี้ไปแล้ว

ผมอยู่กับความรู้สึกว่าเป็นมะเร็งและต้องตายเร็ว ๆ นี้ทั้งวัน จนกระทั่งตอนเย็นหมอต้องตัดเอาเนื้อเยื่อเพื่อวิเคราะห์อีกครั้ง หมอใช้กล้องส่องภายในสอดผ่านลำคอ ผ่านกระเพาะ ลงลำไส้เล็ก และใช้เข็มเล็ก ๆ เจาะก้อนเนื้อเล็ก ๆ ในตับอ่อนออกมาตรวจ ตอนนั้นผมถูกวางยางสลบอยู่แต่ภรรยาผมบอกภายหลังว่า เมื่อหมอตรวจเนื้อเยื่ผ่านกล้องจุลทรรศน์อีกครั้งหนึ่งก็พบว่า ผมเป็นมะเร็งแบบที่พบได้น้อยมากคือ เป็นชนิดที่รักษาได้ด้วยการผ่าตัด และผมก็เข้ารับการผ่าตัดรักษาจนหายดีแล้วในตอนนี้

นี่ถือว่าเป็นการเข้าใกล้ความตายมากที่สุดของผม และผมก็หวังว่ามันจะรักษาสถิติที่ใกล้ที่สุดไปอีกหลายสิบปีข้างหน้าด้วย การที่ผมผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ก็ทำให้ผมเล่าให้พวกคุณฟังได้อย่างเต็มที่ไม่ใช่เพียงแค่ความคิดเชิงหลักการอย่างเดียว ไม่มีใครอยากตายหรอกครับ แม้แต่คนที่อยากไปสวรรค์ก็ไม่ต้องการตายเพื่อที่จะไปถึงที่นั่น แต่ ทุกคนต้องตายครับ ไม่มีใครหลีกพ้นความตายได้ และมันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นเพราะผมถือว่า ความตายน่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ดีที่สุดของชีวิต ความตายทำให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลง มันเป็นการกำจัดคนเก่าเพื่อเปิดทางให้คนใหม่ ตอนนี้คนใหม่คือพวกคุณทั้งหลาย และจะค่อย ๆ แก่ไปในที่สุดและจะถูกกำจัดไป ขอโทษที่ผมอาจจะพูดอะไรที่เป็นนิยายไปหน่อย แต่ก็เป็นความจริงนะครับ

ชีวิตของพวกคุณมีจำกัดครับ จงอย่าเสียเวลาใช้ชีวิตอยู่บนชีวิตของคนอื่น อย่าตกอยู่ในหลุมพรางของความเชื่ออะไรบางอย่าง ซึ่งทำให้เรา ดำรงชีวิตอยู่บนความคิดของคนอื่น อย่าให้ความคิดของคนอื่นมากดความต้องการที่แท้จริงภายในใจของเรา สิ่งที่สำคัญนะครับ จงมีความกล้าหาญที่จะก้าวเดินตามสิ่งที่หัวใจเราเรียกร้อง ซึ่งตอนนี้อาจจะรู้แล้วว่าคุณต้องการเป็นอะไร อย่างอื่นเป็นเรื่องรองทั้งสิ้นตอนผมหนุ่ม ๆ มีสิ่งพิมพ์ที่เรียกว่า

The Whole Earth Catalog ซึ่งได้รับความนิยมมากในยุคนั้น คนที่ทำมันขึ้นมาชื่อ Stewart Brand ซึ่งอยู่ไม่ ไกลจากนี่เท่าไหร่ คือที่ Menlo Park ใน Whole Earth Catalog มีบทกวี ดี ๆ เพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตเยอะ ตอนนั้นเป็นช่วงปลายทศวรรษ 1960 ก่อนที่จะมีพีซี เพราะฉะนั้นนิตยสารนี้จึงทำขึ้นด้วยพิมพ์ดีดมือกรรไกร และกล้องโพลารอยด์ มันก็คล้าย ๆ กับ Google ฉบับ หนังสือนั่นแหละ คือเกิดก่อน Google 35 ปี มันเป็นอะไรที่อุดมคติ มีคำสอน ข้อคิดเตือนใจดี ๆ มากมาย

Stewart ออก Catalog หลายฉบับแต่ทุกอย่างก็ย่อมมีจุดสิ้นสุด มาถึงฉบับสุดท้ายเมื่อราวกลาง ทศวรรษ 1970 ซึ่งตอนนั้นผมก็อายุเท่า ๆ กับ พวกคุณนี่แหละ ในปกหลังของฉบับสุดท้ายนี่เป็นรูปถ่ายถนน ในชนบทยามเช้า เป็นภาพที่หลายคนคงเคยสัมผัส ถ้าเผื่อเป็นคนที่ชอบเดินทางท่องเที่ยว ด้านล่างของภาพเขียนว่า "Stay Hungry.Stay Foolish " มันเป็นเหมือนการกล่าวอำลาของพวกเขาด้วย "จงเป็นคนที่หิวอยู่เสมอ จงเป็นคนที่โง่อยู่เสมอ" เป็นสิ่งที่ผมใช้เตือนตัวเองตลอดเวลา และในโอกาสที่พวกคุณจะจบการศึกษาออกไปเผชิญโลกกว้าง ผมขอให้พวกคุณ จงเป็นคนที่ Stay Hungry และ Stay Foolish .."

ขอบคุณครับ

Steve Jobs (Apple CEO)

ผู้ให้กำเนิดคอมพิวเตอร์ที่เยี่ยมที่สุด Macintosh

เครื่องเล่น mp3 ที่ขายดีที่สุดในโลก iPod

โทรศัพท์มือถือที่ฮอตที่สุด iPhone

Transcript of Commencement Speech at Stanford given by Steve Jobs

6/14/2005 Steve Jobs

Thank you. I'm honored to be with you today for your commencement from one of the finest universities in the world. Truth be told, I never graduated from college and this is the closest I've ever gotten to a college graduation.
Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories. The first story is about connecting the dots.
I dropped out of Reed College after the first six months but then stayed around as a drop-in for another eighteen months or so before I really quit. So why did I drop out? It started before I was born. My biological mother was a young, unwed graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife, except that when I popped out, they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking, "We've got an unexpected baby boy. Do you want him?" They said, "Of course." My biological mother found out later that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would go to college.
This was the start in my life. And seventeen years later, I did go to college, but I naïvely chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life, and no idea of how college was going to help me figure it out, and here I was, spending all the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back, it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out, I could stop taking the required classes that didn't interest me and begin dropping in on the ones that looked far more interesting.
It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms. I returned Coke bottles for the five-cent deposits to buy food with, and I would walk the seven miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example.
Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer was beautifully hand-calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and sans-serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.
None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me, and we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts, and since Windows just copied the Mac, it's likely that no personal computer would have them.
If I had never dropped out, I would have never dropped in on that calligraphy class and personals computers might not have the wonderful typography that they do.
Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college, but it was very, very clear looking backwards 10 years later. Again, you can't connect the dots looking forward. You can only connect them looking backwards, so you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something--your gut, destiny, life, karma, whatever--because believing that the dots will connect down the road will give you the confidence to follow your heart, even when it leads you off the well-worn path, and that will make all the difference.
My second story is about love and loss. I was lucky. I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents' garage when I was twenty. We worked hard and in ten years, Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4,000 employees. We'd just released our finest creation, the Macintosh, a year earlier, and I'd just turned thirty, and then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew, we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so, things went well. But then our visions of the future began to diverge, and eventually we had a falling out. When we did, our board of directors sided with him, and so at thirty, I was out, and very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating. I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down, that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure and I even thought about running away from the Valley. But something slowly began to dawn on me. I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I'd been rejected but I was still in love. And so I decided to start over.
I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods in my life. During the next five years I started a company named NeXT, another company named Pixar and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the world's first computer-animated feature film, "Toy Story," and is now the most successful animation studio in the world.
In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT and I returned to Apple and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance, and Lorene and I have a wonderful family together.
I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful-tasting medicine but I guess the patient needed it. Sometimes life's going to hit you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love, and that is as true for work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work, and the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking, and don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it, and like any great relationship it just gets better and better as the years roll on. So keep looking. Don't settle.
My third story is about death. When I was 17 I read a quote that went something like "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself, "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "no" for too many days in a row, I know I need to change something. Remembering that I'll be dead soon is the most important thing I've ever encountered to help me make the big choices in life, because almost everything--all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure--these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.
About a year ago, I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctors' code for "prepare to die." It means to try and tell your kids everything you thought you'd have the next ten years to tell them, in just a few months. It means to make sure that everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.
I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope, the doctor started crying, because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and, thankfully, I am fine now.
This was the closest I've been to facing death, and I hope it's the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept. No one wants to die, even people who want to go to Heaven don't want to die to get there, and yet, death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because death is very likely the single best invention of life. It's life's change agent; it clears out the old to make way for the new. right now, the new is you. But someday, not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it's quite true. Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma, which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice, heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.
When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalogue, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stuart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late Sixties, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and Polaroid cameras. it was sort of like Google in paperback form thirty-five years before Google came along. I was idealistic, overflowing with neat tools and great notions. Stuart and his team put out several issues of the The Whole Earth Catalogue, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-Seventies and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath were the words, "Stay hungry, stay foolish." It was their farewell message as they signed off. "Stay hungry, stay foolish." And I have always wished that for myself, and now, as you graduate to begin anew, I wish that for you. Stay hungry, stay foolish.
Thank you all, very much.

ໄດ້ອ່ານແລ້ວກໍ່ໄດ້ແງ່ຄິດຫຼາຍຢ່າງ... ບາງທີ່ການຮຽນສູງອາດຈະບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດສະເໝີໄປ.. ແຕ່ຖ້າມີໂອກາດກໍ່ຄວານໄຂວຄວ້າມັນເອົາໄວ້
After read it let's me think so many... Sometime study in school not enough to succesful..
but if you have a chance just do it

ວິກິດ ຫຼື ໂອກາດ .... ? (25-07-07)

2007-07-25T07:19:00.000-07:00

ສິ່ງທີ່ຄິດໄດ້ໃນມື້ນີ້ ເປັນສິ່ງນ້ອຍຯທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່....

ສືບເນື່ອງມາຈາກ ນ້ອງເອັກບ໋ອກສຸດຮັກ ຕ້ອງມາເກີດອາການໄຟແດງ
ມັນແມ່ນອາການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກມຊອງເຮົາມັນຫຼີ້ນບໍ່ໄດ້ ແລະຈະຕ້ອງໄດ້ໄປເສຍເງີນແປງ
ຊື່ງຄ່າແປງນັ້ນກໍ່ປະມານ 3000 ບາດພຸ້ນນະ....
ເຮົາເອງເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຄ່ອຍງົກປານໃດ.. ບໍ່ຢາກເສຍເງີນວ່າຊັ້ນສະ...
ກໍ່ເລີຍໄປເປີດຊອກເບີ່ງໃນ ເນັດ ຫາວິທີທີ່ແກ້ປັນຫາພື້ນຖານລອງເບີ່ງກ່ອນ... ແຕ່... ແຕ່
ກັບໄດ້ໄປພົບວິີທີ່ແປງ xbox ທີ່ພວກຊ່າງຢູ່ໄທມັນເອົາໄປແປງກັນ...
ກະເລີຍເຮັດໃຫ້ບັກຜົນ ບັກຜົນ.. ຜູ້ທີ່ພ້ອມຈະໄປເສຍເງີນໃຫ້ກັບຊ່າງທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າ ມັນຈະແປງໃຫ້ເຮົາໄດ້ຫຼືບໍ່ນັ້ນ..
ຫຶກເຫີມ!! ຫຶກເຫີມ ທີ່ຈະເອົາ xbox ມາແປງເອງ!!! ^^

ແລ້ວມັນກ່ຽວກັບວິກິດ ແລະໂອກາດບ່ອນໃດຫ໋າ....?
ມັນກໍ່ກ່ຽວລະບໍ ກ່ຽວແທ້ຯ....
ວີກິດ: ກໍ່ຄືການທີ່ xbox ຂອງເຮົາມັນເພ ເພໃນສິ່ງທີ່ທຸກຄົນທີ່ມີ xbox ນັ້ນຍ້ານ ເພາະມັນສາມາດເກີດຂື້ນນຳໄຜກໍ່ໄດ້...
ໂອກາດ: ກໍ່ຄືການທີ່ເຮົາຈະໄດ້ລອງແປງ xbox ທີ່ເພ້ແລ້ວຂອງເຮົາເອງ.. ຖ້າຫາກມັນກັບມາມີຊີວິດຄືນ
ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເຮົາຈະໄດ້ກັບມາຫຼີ້ນມັນອີກຄັ້ງ ແຕ່ມັນຍັງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ວ່າ ເຮົາສາມາດແປງມັນໄດ້
ຊື່ງອາດຈະເວົາໄດ້ວ່າ ເປັນຄົນຕົນຯທີ່ສາມາດແປງ xbox ໄດ້ຢູ່ລາວ.. ພຸ້ນນະເວັ້າໄປພຸ້ນ ^^

ແຕ່ສີ່ງທີ່ເຮົາຄິດວ່າມັນສຳຄັນແລະເປັນສິ່ງທີ່ຢາກບອກກັບທຸກຄົນທີ່ສຸດນັ້ນກໍ່ແມ່ນການແນມເບີ່ງປັນຫາ ແລະວິເຄາະມັນຢ່າງຈະແຈ້ງ... ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເລື້ອງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມັນຢັງສາມາດເອົາໄປໃຊ້ໄດ້ໃນກັບທຸກບັນຫາ ແລະສີ່ງທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງພົບຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດອີກດ້ວຍ...

ວິກິດ ຫຼື ໂອກາດ.. ຄິດດີຯແລ້ວປ່ຽນມັນສະ ... ^^

Xbox360's Ring of Dead (21-07-07)

2007-07-24T09:55:00.001-07:00

ໄດ້ຍິນແຕ່ເຂົາວ່າໄຟແດງຢູ່ Xbox360 ເປັນຕາຢ່ານ...
ເຮົາກໍ່ບໍຄາອຍສົນເພາະບໍ່ຄິດວ່າມັນຈະເກີດຂື້ນກັບໂຕເອງ
ຫຼີ້ນ xbox ກະບໍ່ໄດ້ດົນພໍປານໃດ.. ບໍ່ວ໋າມັນສິແດງ...
ຈົກກະທັ້ງມື້ນີ້.. ມື້ແຫ້ງຄວາມຊວຍ ແລະຄວາມເຊັງເຂົ້າກໍ່ມາຖ້າຖົມ...
ໝູ່ມາຫາວ່າຈະຫຼີ້ນເຕບານຈັກຫນ່ອຍ.. ເປີດເກມໄດ້ບຶດໜື່ງ... ເກມຂ້າງ... ok ບໍ່ເປັນຫຍັງ ແຜ່ນມັນເປື້ອນຕິບໍ..
ປ່ຽນເປັນເກມແຂ່ງລົດ.. ຂ້າງອີກ! ໂຍ! ສິມາຂ້າງເລີ້ຍແທ້... ແລ້ວຈັກຫນອຍ ຈັກ ຫນ່ ອ ຍ... ມັນ ກໍ ກໍ... ແດງ

I ever heard that red ring on Xbox360 is so scear..
I never thing that it will happen with me
play xbox not so long... No that not red...
untill this day.. Day of bad thing and bored...
My friend come to play winning on my xbox.. opening... stuck on the screen.. Ok maybe dirty dvd..
change to reacing game.. stuck! DAMM! alway stuck ha... than j u st a f e w.. it i t ... Rad

Oh my God!! ເຊັງລະຕີບາດນີ້... ມອດແລ້ວເປີດໃໝ່... ແດງ ອີກແລ້ວ... ຫືຯຯຯ ພໍຢາກນັ່ງໄຫ້...
Oh my God!! Fxxking damm... turn it off and try again... red again... hua hua hua I wanna cry...

ມັນຊ່າງເປັນນະລົກຂອງຄົນມີ xbox ອີ່ຫຼີ...
ອົດສາຊື້ LCD ໃໝ່ມາຫຼີ້ນນຳນ້ອງ ເອັກຫຼີ້ນຍັງບໍ່ຫນຳໃຈສຳ... ແຕ່ມັນກັບມາຈາກເຮົາໄປແບບນີ້..
ແມນຮັບບໍ່ໄດ້ ແມນຮັບບໍ່ໄດ້...
It's hell of Xbox owner...

just got new LCD for my Xbox play not enough... but why it leave me like this..

I can't accept this....

ສຸດທ້າຍກໍ່ຂໍຂຽນ blog ນີ້ເພື່ອໄວອາໄລໃຫ້ນ້ອງ X ສຸດທີ່ Love ທີ່ຢູ່ນຳກັນໄດ້ພຽງ 6 ເດືອນເທົ່ານັ້ນ..
ຫວັງວ່າທຸກຄົນທີ່ມີນ້ອງ X ຈະບໍ່ພົບກັບປັນຫານີ້ອີກຕໍ່ໄປ..... ປລ ຈະເຮັດຈັ່ງໄດ້ກັບຊ້າກມັນດີ...? -_-

At the end this blog want to send my lovely X that stay together only 6 month to good place..

Hope every one who got Xbox won't meet this problem.... PS What I gonna do wiht it...? -_-

New iMac ( in my idea) (19-07-07)

2007-07-24T09:45:00.000-07:00

ອາາາ... ອັບ blog ໃຫມ່ກໍ່ຂໍນຳສະເຫນີ idea ຊອງຕົນເອງຈັກໜ້ອຍໜື່ງ ^^
Ahh... Up blog with my new idea ^^

New iMac ໃນຄວາມຄິດຂອງເຮົາ...
ພໍດີມັນວ່າງຯແນ່ ແລະກໍ່ມີຂ່າວເລື້ອງພະລິດຕະພັນໃໝ່ຂອງ Apple ກໍ່ເລີຍລອງແຕ້ມຫຼີ້ນເບີ່ງ
Concept ກໍ່ຫນ້າຈະແມ່ນ Macbook Pro ທີ່ນຳມາສຽບຂາຕັ້ງ ກໍ່ເລີຍອອກມາໜ້າຕາແບບນີ້ ^^
New iMac in my mind...
have a free time and there are some news about new product of Apple so kust draw it
Concept it like Macbook Pro that have a stand, so it going to ve like this ^^

ລອງເບີ່ງແລະໃຫ້ຄຳຄິດເຫັນເບີ່ງເດີ! ^^
Look and please give a comment! ^^

Bored's day... ມື້ທີ່ຫນ້າເບື່ອແບບບໍ່ມີເຫດຜົນ.... (18-07-07)

2007-07-18T07:11:00.000-07:00

ໂອຍຍຍ!!! ຢາກສິຮ້ອງດັງຯ

DAMM!!!
ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ມັນຄືມາເປັນຈັ່ງຊີ້.. ຂຽນ blog ກຳລັງສິແລ້ວຫຼົງໄປກົດອອກຊີນະ..

Why this day is be like this.. Write blog but forgot to save..

ໄດ້ຂຽນໃໝ່ອີກ...

Have to rewrite it...

ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າກະເບື່ອ ເໝື່ອຍ ຫງຸດງຶດໂດຍທີ່ບໍ່ມີເຫດຜົນເລີຍ..

Morning bored tried by no reason..

ຖ້າເປັນຜູ້ຍິງກໍ່ຄົງຈະເປັນວັນແດງເດືອດ... ຫງຸດງິດຕະຫຼອດເລີຍ...
If i was a women may to day is Red's day... Fxxking damm all day

ມັນເປັນຈັ່ງຊີ້ມາໄລຍະໜື່ງລະໄດ...
It 've been like this a few day...

ເຫດຜົນອາດຍ້ອນເປັນນຳນອນບໍ່ພໍ ຫຼື ອາດຈະເປັນນຳເບື່ອໃນສີ່ງທີ່ກຳລັງເຮັດຢູ່ທຸກວັນ
ຖ້າໄດ້ໄປຫຼື້ນໄສແນ່ຄືສິດີ...
Reason may sleep not enough or bored with something that I every days

If I go some where may batter...
ຫວັງວ່າຄືສິເຊົາໄວຯເດີ.. -_-

Hope will batter soon.. -_-

ອີກເລື້ອງໜື່ງ
ກໍ່ຄືໄດ້ເອົາຟຮອມຂອງ ຮ.ຮ ທີ່ຈະໄປຮຽນຕໍ່ Toronto
ທີ່ຢູ່ນຳເຮົາມາແສນດົນນານ (ປີກ່ອນ) ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຍັງຈະໃຊ້ໄດ້ບໍບຸ
ໄປສົງໄປສະນີແລ້ວ ໄດ້ແຕ່ຖ້າຟັງຄຳຕອບວ່າເຂົາເຈົ້າຈະຮັບບໍ່
One thing

To day I have send my form of school in Torronto

that stay with me so long time (lasr year) don't know that it still work or not

it sent, just have to wait for answer accept or not

Yo Yo! one.. two..

ມື້ນີ້ມັນເຊັງແຮງ
ເບີ່ງແຂກກໍ່ບໍ່ມີ
ບໍ່ຮູ້ສິເຮັຫຍັງດີ ກໍ່ເລີຍຈັບເອົານ້ອງ Wii
ຂື້ນມາຫຼີ້ນຈະທີ
ຫຼັງຈາກແກ່ງໄປຫຼາຍທີ
ກໍ່ຈົນເໝືອຍເອົາພໍດີ
ຫຼັງຈາກທີ່ຫຼີ້ນໄດ້ທີ
ກໍ່ເລີຍເຊົາເຊັງໄປທັນທີ
ອັນນີ້ຕ້ອງຂອບໃຈເດີ
ນ້ອງ wiwii ^^

ເລື້ອງທ້າທາຍໃຫມ່ ^^ (17-07-07)

2007-07-17T06:32:00.000-07:00

ມື້ນີ້ໄດ້ລອງໄປສະມັກ Adsense ເບີ່ງຕ້ອງຖ້າອິກ 2-3 ມື້ພຸ້ນນະເຖີງຈະຮູ້ຄຳຕອບວ່າຄະເຈົ້າຮັບຫລືບໍ່..
2-3ມື້ນີ້ກໍ່ຈະ update blog ໂຕເອງສະ! ^^
ຫຼາຍຄົນອາດຈະບໍ່ຮູ້ວ່າ Adsense ແມ່ນຫຍັງ Adsense ກະແມ່ນໂຄສນາຂອງ Google ຫັນເດ..
ລະເປັນຫຍັງເຮົາໄປສະມັກ?.. ກະຍ້ອນວ່າຄັນເຮົາເອົາມາໃສ່ເວັບໄຊ ຫຼື blog ຂອງເຮົາມັນກໍ່ຈະເຫັດໃຫ້ເຮົາມີລາຍໄດ້ຫັນເດ... ^^ (ບໍ່ຊັ້ນມັນຄືສິບໍ່ເຮັດນໍ! -_-)
ຝະຣັ່ງເຂົາເຮັດແລ້ວກໍ່ໄດ້ເງິນໄປຫຼາຍຄົນແລ້ວ ແຕ່ຈະໄປເວົ້າຫຍັງຜູ້ອື່ນນໍ ຄະຫນາດຄົນລາວເຮົາເອງກໍ່ຫຍັງມີຜູ້ໄດ້ເງີນຈາກ Adsense ເລີຍ

ເລື້ອງດີຯຈັ່ງຊີ້ຕ້ອງຂໍຂອບໃຈ ທ່ານ Au8ust ທີ່ມາແນະນຳເລື້ອງລາວດີຯແນວມັນຈະໄດ້ເງີນແນວນີ້!! ^^
Thanks alot man! ສົນໃຈກໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປອ່ານ Community ເພີ່ນໄດ້ --->http://community.au8ust.org//
ເລື້ອງລາວຈະເປັນຈັ່ງໃດ.. ໂປຣດຕິດຕາມໄດ້ໃນໂອກາດຫນ້າຈະມາເວົ້າໃຫ້ຟັງຕໍ່ເດີ!! ^^

To day I'm try to register Adsense. I have to wait answer about 2-3 day for know the answer YES or NO..

About few days I'll update my blog! ^^

Many people may don't know what is Adsense. Adsense is a Advertising from Google..

why I have to registr that?.. Because if we put it in our

site or blog we will got some money... ^^(if got nothing will register for what! -_-)

Many people in another coutries got money from Adsenes already but Lao people also get money from Adsense too

Good thing like this have to say Thanks to Au8ust who tell me about the thing will get money like this!! ^^

Thanks alot man! want more info go to his community--->http://community.au8ust.org/
What is going on.. to be continue !! ^^

iphone in my hand (16-07-07)

2007-07-16T03:36:00.000-07:00

ທຳອິດກໍ່ຂໍສະເໜີເລື່ອງນີ້ລະກັນ iphone ໂທຣະສັບລຸ່ນ Popular ໃນປະຈຸບັນປະເດີມເລື່ອງ IT ^^ ມັນໄດ້ມາຢູ່ໃນມືຂ້າພະເຈົ້າລຽບຣ້ອຍແລ້ວ ^^
ເວົ້າລະກະດີໃຈ ວັນທີ່14-7-07 ເປີດຮ້ານຕາມປົກກະຕິ ກໍ່ມີລູກຂ້າເອົາ iphone ມາໃຫ້ປົດລ໋ອກໃຫ້!
ສຳພັດທຳອິດທີ່ໄດ້ຈັບບອກໄດ້ຄຳດຽວວ່າ Apple ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາຜິດຫວັງອີ່ຫຼີ.. ແຫ່ງຫຼີ້ນແຫ່ງຢາກໄດ້ ອອກມາໄວຯເດີ iphone ຂ້ອຍສິໄປຖອຍເຈົ້າ ^^

First want to introduce iPhone the popular mobile in this time ^^

It on my hand now ^^ so happy. on14-07-07 open my shop, than cutomer bring his iphone to unlock! First touch, I can tell you only Apple don't make you upset.. More play more really want it. come on iphone I'll get you ^^

First Ad (16-07-07)

2007-07-15T23:39:00.000-07:00

ສະບາຍດີ! ນີ້ເປັນ blog ສ່ວນຕົວບ່ອນທຳອິດ.. ເຮົາສິໃຫ້ບ໋ຣອກນີ້ເປັນບ່ອນສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຮົາຕໍ່ເລື່ອງຕ່າງຯ
ແລະເປັນບ່ອນທີ່ເຮົາຈະຂຽນເລື້ອງລາວຕ່າງຯຂອງເຮົາເອງ ^^

Hi! this is My first blog.. I'll use this blog to show my mind to many thing that I met and this place will be the story of mind ^^